|
Zieleniec został założony w 1719 roku, jako kolonia na terenie królewszczyzny.
Już na początku XIX w. był dużą wsią, dość znaną bo reklamowaną
jako najwyżej położona w Prusach. W tym okresie działały na w Zieleńcu
cztery młyny wodne, tartak, kamieniołom i wapiennik oraz kuĽnia
żelaza z wielkim piecem, szkoła katolicka, a pierwszą drewnianą
świątynię wybudowano w 1762 r. Przetrwała ona aż 142 lata. Obecna
w stylu neoromańskim została wzniesiona w 1902 r.
Od połowy XIX w powoli zaczęli tu zaglądać turyści
i kuracjusze z Dusznik-Zdroju, Ze słynnych osobistości, które odwiedziły
Zieleniec warto wymienić Quincy Adamsa, Fr. Chopina, Edytę Stein.
Jednak największy rozkwit Zieleńca przypada na XX w. Malowniczo
położona wieś na stokach gór Orlickich przyciągała przede wszystkim
zwolenników sportów zimowych. W 1930 r. istniała już w Zieleńcu
bogata baza noclegowa z gospodami. W latach 1931-1932 z przełęczy
Polskie Wrota przeprowadzono nowoczesną drogę, co w dużym stopniu
ułatwiło dojazd do wsi.
Nie wszyscy wiedzą, że Zieleniec to kolebka narciarstwa
sudeckiego. To właśnie tutaj w końcu XIX wieku pozostawiono pierwsze
ślady nart w Sudetach środkowych i wschodnich. Dokonał tego Heinrich
Rübartsch - Orlicki Liczyrzepa - na nartach, które otrzymał od ks.
Coloredo-Mansfelda z Opočna. Rübartsch był niezwykle malowniczą
i popularną postacią, a jego upór i poświęcenie jako prekursora
turystyki w rejonie Orlicy, przysporzyło wielkiej sławy Zieleńcowi.
Także dziś Zieleniec znany jest z doskonałej szkoły
narciarstwa, gdzie szczególną uwagę zwraca się styl jazdy. Świadczy
o tym choćby corocznie rozgrywany Memoriał im. Bronisława Haczkiewicza,
podczas którego oprócz jazdy sportowej (slalom gigant) rozgrywa
się konkurencje jazdy stylowej. Najnowsze trendy w jeĽdzie na nartach
trafiają do Zieleńca bardzo szybko dzięki wspaniałym dydaktykom
i wykładowcom z AWF Wrocław, to własnie Oni utrzymują poziom narciarstwa
w Zieleńcu na światowym (alpejskim) poziomie.

Zieleniec, kościół św. Anny (fot. z 1930 r.)

Narciarze w okolicach Dusznik Zdroju (fot. z 1930 r.)
|